Cloud Computing op maat gemaakt

Op mijn eerdere blog ‘De valkuilen in Cloud Computing’ kwamen nogal wat reacties over de verbinding, de weg er naar toe. Hierbij werd terecht opgemerkt dat dit niet een specifiek probleem is voor Cloud Computing, het kan zoals opgemerkt, ook spelen tussen remote locaties. Het netwerk, en dan met name de bandbreedte, latency en stabiliteit, is dus belangrijk maar wordt ook steeds vaker als een gegeven gezien. Het is er of het is er niet.




En als het netwerk er toch al ligt dan wordt de weg naar de cloud een stuk eenvoudiger en goedkoper. Steeds meer netwerk providers breiden daarom hun diensten uit door cloud computing als leveringsmodel te adopteren. Hoewel het misschien eerlijker is om hier te spreken over hosting 2.0 omdat deze aanbiedingen (nog) niet te vergelijken zijn met de tier-1 aanbieders als Google, Amazon en Microsoft. Maar in hun concurrentie hebben ze door hun stabiele netwerken met lage latency wel een unieke positie. Zo hoeft er bijvoorbeeld geen gebruik gemaakt te worden van publieke netwerken hetgeen de betrouwbaarheid ten goede komt. Sommige aanbieders brengen hun klanten hiervoor zelfs geen kosten in rekening en hanteren een 'fair use'-policy waardoor bij afname van cloud computing gevraagd kan worden: Netwerk bij, meneer?

Big data, bestaat het wel?

In de definitie van big data worden termen als volume, ongestructureerdheid, snelheid en variatie gebruikt. Dat maakt het een behoorlijke vage en allesomvattend term, maar definities zijn net als orde en netheid voor de dommen, want alleen het genie beheerst de chaos. Als je op zoek bent naar het gouden businessidee verwacht je niet dat deze op een presteerblaadje wordt aangeboden. Dat zijn namelijk opinies, gedachten van een ander.



De big data binnen sociale media zijn ook de gedachten van een ander. In onze ijver om alles te digitaliseren staan met sociale onze gedachten sneller op internet dan op papier, wat natuurlijk een goudmijn is voor sociologen, politicologen, psychologen en ieder die zich wetenschappelijk bezig houdt met de samenleving, menselijke geest en bijkomend gedrag. Data mining in de cloud geeft dan soms inderdaad inzicht in relaties die anders verborgen blijven doordat sociale netwerken een soort ‘relationele’ databases zijn. En dus terwijl iedereen bezig is met Wordfeud, het ouderwetse Scrabble op iternet, zitten anderen dus gewoon Cluedo te spelen.

Ketenproblematiek en communicerende vaten

Eerder schreef ik over opslag, waarbij keus en inrichting vaak (mede) bepalend zijn voor de prestaties in de keten. Een keus die ook vaak verstrekkende gevolgen heeft omdat het hier meestal om grote investeringen gaat en migreren van de ene oplossing naar de andere veel tijd en geld kost. Een storage architect kan helpen bij het maken van de juiste keus maar deze blijft uiteindelijk afhankelijk van de input die door organisatie gegeven wordt.


En juist daar lijkt het steeds mis te gaan want met confectie in de vorm van virtualisatie denken we wonderen te kunnen leveren maar blijken de onmogelijkheden, in de vorm van capaciteitsmanagement, meer tijd te kosten. Het is dus niet zo zeer de architect die het verschil maakt want het zijn uiteindelijk de processen die de informatie moeten aanleveren. Regeren is nu eenmaal vooruit kijken maar performance testen staan helaas als laatste op de planning, als er überhaupt al aan wordt gedacht.

De valkuilen in Cloud Computing

Cloud computing is een onomkeerbaar proces, een logisch gevolg van de ontwikkelingen in techniek waardoor we steeds meer (keuze)vrijheid krijgen. Maar het is vooral nog een valkuil waarbij de weg terug vaak afgesloten wordt door het gebrek aan standaardisatie. Want ook al zijn de bouwstenen van cloud computing, zoals virtualisatie en Internet, generiek, dat geldt (nog) niet voor de totaaloplossing.


Ramnath K. Chellappa, professor op het gebied van informatiesystemen, definieert cloud computing als volgt: 'Een computerparadigma waarbij de grenzen van de computer worden vastgesteld door het economische aspect, eerder dan de technische limieten.' Indien we deze definitie aanhouden, zijn huidige oplossingen helaas een vendor lock. Want een complete oplossing bestaat namelijk uit meer dan techniek omdat organisaties vaak getrouwd zijn met hun applicaties, processen en informatie die helemaal niet zo standaard zijn. Zo kost migreren van de ene database naar de andere of converteren van documenten bij wisselen van applicaties, platform of leverancier dan ook meer tijd en geld dan alleen wat techniek verplaatsen.

Manier van opslag bepaalt het systeemprestatieniveau

Het is een dooddoener maar de zwakste schakel bepaalt altijd de prestatie en bevindt deze zich steeds vaker onderin de architectuur, daar waar alles opgeslagen wordt. Aandacht is er wel voor de functionele aspecten maar er wordt vergeten dat meten weten is en gissen niet zelden missen. Juiste keus wordt niet alleen bepaalt door de capaciteit in terabytes maar vooral door het aantal lees- en schrijf bewerkingen per seconde (IOPS).

Prestatie van één disk wordt vaak weergegeven in de uitkomst van een berekening tussen toeren, gemiddelde latency en zoektijd. Wanneer individuele disken samengevoegd worden in een logisch volume dan kunnen deze IOPS bij elkaar opgeteld worden. Dus hoe meer disken in een array hoe beter de prestatie, waarbij er afhankelijk van raid-level wel correcties gemaakt moeten worden. Prestatie van het ijzer, de backend, is dus vooral een rekensom die meestal nog wel gemaakt wordt door de leverancier. We kunnen dus met formules in Excel de prestaties aan de onderkant oftewel de backend IOPS vergelijken.

Mobiliteit wordt pas succes met een gerichte aanpak

Consumerization of IT (CoIT) in combinatie met verdergaande mobiliteit zorgt voor populariteit van mobiele apparaten, die tegenwoordig steeds vaker worden meegenomen naar het werk. Dat concept komt me trouwens bekend voor omdat we eerder al de eigen pc mee namen naar een lan-party. En als ik er goed over nadenk is het succes van Microsoft grotendeels gebaseerd op gebruik in de thuismarkt.




Revolutionair van deze mobiele apparaten is dat de gebruikelijke wijze van informatie invoeren wijzigt en ons los maakt van het toetsenbord en de muis op kantoor en thuis. Toegevoegde waarde zit dan ook niet zo zeer in het apparaat zelf maar vooral in de applicaties die gebruikt worden. Dubbel intypen van informatie in velden is niet efficiënt, wel het gebruik van nieuwe mogelijkheden als spraak, camera en beweging. Oplossingen als Google Goggles, Microsoft Kinect Motion en nog vele andere voorbeelden zijn innovatief maar als ze niet aansluiten op de bedrijfsprocessen blijven het speeltjes. Om spiegeltjes en kraaltjes aan de gebruikerskant productief te maken zullen ze dus wel aan moeten sluiten op de architectuur aan de achterkant. Want zonder inpassing hiervan binnen de bedrijfsprocessen zal de productiviteit amper toenemen. Zo gaf Windows met een grafische schil dan wel kleur aan onze werkzaamheden maar uiteindelijk bleven we data nog steeds intypen.

Resocialisatie van sociale media

Gezien de ‘ophef’ over een practical joke met een nagemaakte website en acties om sommige satirische tweets te stoppen is het misschien tijd voor een beschouwing van een modern fenomeen. Eerder heb ik hier al eens over geschreven in ‘Business intelligence in de cloud’, waarbij ik sceptisch was over het gebruik en de populariteit van social media. Dat werd vooral ingegeven door het ontbreken van een aantal zaken, waardoor misbruik op de loer ligt.


Zo laten velen na om de authenticiteit van de zender te bepalen, is de attentiewaarde vaak niet meer dan een ‘selffulfilling prophecy' en heerst er een zekere wetteloosheid. De practical joke die een hoge attentiewaarde kreeg, was een bericht over Van Bemmel dat voor een oplettende lezer duidelijk vals was. Tenminste, als er naar de url gekeken werd, die overduidelijk niet van de Telegraaf was. Een paar dagen eerder publiceerde deze grappenmaker trouwens op dezelfde manier een bericht over Mart Smeets, dat echter niet zoveel aandacht kreeg. Blijkbaar werkt de techniek van framing het best bij politieke figuren, of niemand neemt het Privé-katern van de Telegraaf serieus. Een plaatje zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden, dus de kunst van framing is om een beeld te scheppen dat grotendeels ingevuld wordt vanuit het denkraam van de ontvanger. Het is een overtuigingstechniek die niet alleen veel in de politiek gebruikt wordt, maar ook in de reclame. Met de beperking van 140 karakters is Twitter dus een fantastisch middel voor het kaderen van gedachten in één pakkende oneliner. Vroeger, toen we nog geen social media hadden, noemden we dat trouwens soundbites, maar tegenwoordig een tweet.