I know what you did last summer

Openbaring van Edward Snowden krijgt angstaanjagende vergelijkingen met deze film. Zelf weet ik niet meer met wie ik  zat te chatten, laat staan dat ik antecedenten van die personen wist. Misschien heb ik wel een ‘like’ gegeven op de facebook pagina van een Al Qaeda terrorist en ligt het enkeltje Guantanamo Bay al klaar. Er ontstaat een Kafkaëske situatie.

Wat ik wel weet is dat afgelopen zomer de niet geautoriseerde versie van PRISM ook druk bezig was om gegevens te verzamelen. Maar na analyse door NCSC was conclusie dat Pobelka geen bedreiging vormde voor de staatsveiligheid. Dat terwijl doel duidelijk gericht was op malversaties van financiële transacties. Opmerkelijk trouwens dat er eerst terughoudendheid bij NCSC was in het aannemen van de 750 GB aan informatie terwijl belastingdienst geen enkele moeite had met gestolen CD’s. Langs de randen van de wet opereren noemde de minister van justitie en veiligheid dat eufemistisch.

Resocialisatie van sociale media

Gezien de ‘ophef’ over een practical joke met een nagemaakte website en acties om sommige satirische tweets te stoppen is het misschien tijd voor een beschouwing van een modern fenomeen. Eerder heb ik hier al eens over geschreven in ‘Business intelligence in de cloud’, waarbij ik sceptisch was over het gebruik en de populariteit van social media. Dat werd vooral ingegeven door het ontbreken van een aantal zaken, waardoor misbruik op de loer ligt.


Zo laten velen na om de authenticiteit van de zender te bepalen, is de attentiewaarde vaak niet meer dan een ‘selffulfilling prophecy' en heerst er een zekere wetteloosheid. De practical joke die een hoge attentiewaarde kreeg, was een bericht over Van Bemmel dat voor een oplettende lezer duidelijk vals was. Tenminste, als er naar de url gekeken werd, die overduidelijk niet van de Telegraaf was. Een paar dagen eerder publiceerde deze grappenmaker trouwens op dezelfde manier een bericht over Mart Smeets, dat echter niet zoveel aandacht kreeg. Blijkbaar werkt de techniek van framing het best bij politieke figuren, of niemand neemt het Privé-katern van de Telegraaf serieus. Een plaatje zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden, dus de kunst van framing is om een beeld te scheppen dat grotendeels ingevuld wordt vanuit het denkraam van de ontvanger. Het is een overtuigingstechniek die niet alleen veel in de politiek gebruikt wordt, maar ook in de reclame. Met de beperking van 140 karakters is Twitter dus een fantastisch middel voor het kaderen van gedachten in één pakkende oneliner. Vroeger, toen we nog geen social media hadden, noemden we dat trouwens soundbites, maar tegenwoordig een tweet.