Mobiliteit wordt pas succes met een gerichte aanpak

Consumerization of IT (CoIT) in combinatie met verdergaande mobiliteit zorgt voor populariteit van mobiele apparaten, die tegenwoordig steeds vaker worden meegenomen naar het werk. Dat concept komt me trouwens bekend voor omdat we eerder al de eigen pc mee namen naar een lan-party. En als ik er goed over nadenk is het succes van Microsoft grotendeels gebaseerd op gebruik in de thuismarkt.




Revolutionair van deze mobiele apparaten is dat de gebruikelijke wijze van informatie invoeren wijzigt en ons los maakt van het toetsenbord en de muis op kantoor en thuis. Toegevoegde waarde zit dan ook niet zo zeer in het apparaat zelf maar vooral in de applicaties die gebruikt worden. Dubbel intypen van informatie in velden is niet efficiënt, wel het gebruik van nieuwe mogelijkheden als spraak, camera en beweging. Oplossingen als Google Goggles, Microsoft Kinect Motion en nog vele andere voorbeelden zijn innovatief maar als ze niet aansluiten op de bedrijfsprocessen blijven het speeltjes. Om spiegeltjes en kraaltjes aan de gebruikerskant productief te maken zullen ze dus wel aan moeten sluiten op de architectuur aan de achterkant. Want zonder inpassing hiervan binnen de bedrijfsprocessen zal de productiviteit amper toenemen. Zo gaf Windows met een grafische schil dan wel kleur aan onze werkzaamheden maar uiteindelijk bleven we data nog steeds intypen.

Resocialisatie van sociale media

Gezien de ‘ophef’ over een practical joke met een nagemaakte website en acties om sommige satirische tweets te stoppen is het misschien tijd voor een beschouwing van een modern fenomeen. Eerder heb ik hier al eens over geschreven in ‘Business intelligence in de cloud’, waarbij ik sceptisch was over het gebruik en de populariteit van social media. Dat werd vooral ingegeven door het ontbreken van een aantal zaken, waardoor misbruik op de loer ligt.


Zo laten velen na om de authenticiteit van de zender te bepalen, is de attentiewaarde vaak niet meer dan een ‘selffulfilling prophecy' en heerst er een zekere wetteloosheid. De practical joke die een hoge attentiewaarde kreeg, was een bericht over Van Bemmel dat voor een oplettende lezer duidelijk vals was. Tenminste, als er naar de url gekeken werd, die overduidelijk niet van de Telegraaf was. Een paar dagen eerder publiceerde deze grappenmaker trouwens op dezelfde manier een bericht over Mart Smeets, dat echter niet zoveel aandacht kreeg. Blijkbaar werkt de techniek van framing het best bij politieke figuren, of niemand neemt het Privé-katern van de Telegraaf serieus. Een plaatje zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden, dus de kunst van framing is om een beeld te scheppen dat grotendeels ingevuld wordt vanuit het denkraam van de ontvanger. Het is een overtuigingstechniek die niet alleen veel in de politiek gebruikt wordt, maar ook in de reclame. Met de beperking van 140 karakters is Twitter dus een fantastisch middel voor het kaderen van gedachten in één pakkende oneliner. Vroeger, toen we nog geen social media hadden, noemden we dat trouwens soundbites, maar tegenwoordig een tweet.